شمارهٔ ۱۳۱ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از زندگی ناخوشایند و دل مشوش خود شکایت می‌کند. او به زخم‌های ناشی از حوادث اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ وقت نتوانسته راحتی و آرامش را تجربه کند. دل او پر از درد است و روزهای خوشی ندارد، به طوری که حتی شب‌هایش هم خوش نیست. او از مردم چشمش هم طلب عفو و بخشش دارد، چرا که آن‌ها بر آتش درونش می‌دمند و شرایطش را بدتر می‌کنند.