شمارهٔ ۱۳۲ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر اندوه و ناامیدی گوینده است. او در اظهاراتش از مشکلات و غم‌های زندگی شکایت می‌کند و از اینکه نمی‌داند آیا دنیا ناخوشایند است یا دل خودش. احساس می‌کند که زندگی‌اش خالی از شادی و عشق است و با وجود تلاش‌های بسیار، به نتیجه‌ای نمی‌رسد. او تصاویری از دردی که می‌کشد و تلاش‌های بی‌ثمرش را به تصویر می‌کشد و سرانجام می‌گوید که اگر دنیا حتی شاد شود، او همچنان در غم‌های خود به سر می‌برد.