شمارهٔ ۱۳۵ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
دلی دارم ز جان دل برگرفته
پس از پیشم پی دلبر گرفته
بترک خوشدلیها گفته وانگه
غمش را تنگ اندر بر گرفته
شده در سایۀ آن زلف دلگیر
گرفته خانه و در خور گرفته
غمت از نازنینی عاشقانرا
سراسر در زر و گوهر گرفته
لب شیرین تو انگام نکته
هزاران خرده در شکر گرفته
خیال زلف تو اندیشه ها را
همه در مشک و در عنبر گرفته
ز عکس زلف و تاب و چهرۀ تو
دل من صورت مجمر گرفته
زهی از پرتو رخسار خوبت
چراغ آسمان اندر گرفته
همی خندم بر غم دشمن خویش
وگرچه همچو شمعم سر گرفته
ز بار عشق آن مشکین رسنها
قد من عادت چنبر گرفته
مثال خزطّ تو در باغ دیده
بنفشه نسختی زان بر گرفته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عواطف عمیق و دل‌باخته‌ای شاعر است. شاعر از دلی غمگین سخن می‌گوید که به خاطر عشق به معشوق، بار غم را تحمل می‌کند. او احساس می‌کند که سایه زلف معشوقش، زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده و دلش را به شادابی‌ها و زیبایی‌های عشق مشغول کرده است. همچنین، توصیف‌هایی از زیبایی‌های معشوق و اینکه چگونه این زیبایی‌ها بر ذهن و دل او تأثیر گذاشته، در شعر به وضوح دیده می‌شود. شاعر با وجود غم و رنج، به زیبایی‌های عشق و یاد معشوق می‌پردازد و تأثیر این عشق را بر زندگی‌اش بیان می‌کند.