شمارهٔ ۱۳۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعری است که به عشق و غم خود اشاره می‌کند. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که به او توجه کند و از دوری‌اش ابراز نارضایتی می‌کند. او می‌گوید که با وجود اینکه از زندگی و مرگ بی‌زن است، اما غم معشوقش او را زنده نگه‌داشته است. شاعر به شدت به این عشق وابسته است و دردی را که از دوری معشوق به دل دارد، توصیف می‌کند. او از خدای خود طلب رحم و محبت می‌کند و می‌خواهد که معشوق، که خود را غریب و فراموش شده احساس می‌کند، بر او رحمت کند و به جوانی او توجه نماید. در اینجا، شاعر تنهایی و محنت‌های خود را در برابر معشوق به تصویر می‌کشد.