شمارهٔ ۳۹ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از عشق و دلنوازی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که می‌خواهد دل و جان خود را به معشوقش بدهد و از عشق و هوسش سخن می‌گوید. شاعر تأکید می‌کند که حرص و مال را کنار می‌گذارد و تنها به عشق و احساساتش اهمیت می‌دهد. او تمثیلی از چشم و دل را به شمع و آتش و آب تشبیه کرده و به زیبایی احساساتش اشاره می‌کند. همچنین، او از عقل و زحماتش شکایت دارد و اینکه چقدر برای عشقش فداکاری کرده و باز هم خواهد کرد. در نهایت، شاعر از زیبایی و ناز معشوقش صحبت می‌کند و می‌گوید که برای او جانش را نیز خواهد فدای عشقش کند.