شمارهٔ ۷۵ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بازگشت محبوبش به خانه بسیار خوشحال و شاداب است. او توصیف می‌کند که محبوبش با ظاهری دلربا و جذاب به سوی او آمده و غم و اندوهی که داشته، با این بازگشت از بین رفته است. شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ تعداد حسن و زیبایی او قابل شمارش نیست. او از خداوند سپاسگزاری می‌کند که این لحظه خوش را به او عطا کرده و از غم و اندوه دل خود خلاص شده است. در نهایت، از غم می‌خواهد که از دلش بیرون برود، زیرا محبوبش باعث خوشحالی و آرامش او شده است.