شمارهٔ ۷۷ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / غزلیات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
باد صبا بین که چها می کند
کس نکند آنچه صبا می کند
مست بگلزار رود بامداد
عربده با شاخ و گیا میکند
طیرة طفلان چمن می دهد
بازیکی بس بنوا می کند
زلف ریاحین و گریبان شاخ
می کشد و باز رها می کند
می فکند در کله لاله خاک
پیرهن غنچه قبا می کنند
سیم همی ریزد و زر می کشد
باغ پر از برگ و نوا می کند
هیچ نمی دانم کین خاک پای
این همه بخشش ز کجا می کند
زانکه نقاب از رخ گل دور کرد
بلبلش از شاخ دعا می کند
سست شد از خنده گل خیره خند
بس که صبا شعبده ها می کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و اثرات باد صبا می‌پردازد. باد صبا به باغ‌ها زندگی می‌بخشد و درختان و گل‌ها را به تلاطم و شادی وامی‌دارد. این باد نه تنها بوی گل‌ها را پخش میکند، بلکه باعث می‌شود که پرندگان آواز سر دهند و طبیعت به تماشا بیفتد. شاعر از خود می‌پرسد که این همه زیبایی و بخشش از کجا ناشی می‌شود، و در نهایت به خنده و شگفتی گل‌ها اشاره میکند که تحت تأثیر این باد، شاداب و سرزنده شده‌اند.