شمارهٔ ۱۷ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر آرزویی است که به خودشناسی و تجربه نیاز دارد. شاعر در شعر می‌گوید که طمع خام و بیهوده‌اش باعث تباهی او شده، و خواهان آن است که با کمک کمی هیزم (نمادی از تجربه و یادگیری) این طمع را پخته و به بلوغ برساند. به عبارتی، او به دنبال تحول و اصلاح خود است.