شمارهٔ ۲۲۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالاتی صحبت می‌کند که در آن شادابی و سرخوشی حاکم است. او می‌گوید وقتی که به دور و برش گل و می و دوستان حضور دارند، دیگر نمی‌تواند توبه کند. این نشان‌دهنده‌ی جذابیت دنیای شاد و لذت‌بخش است که او را از تصمیمات جدی دور می‌کند.