شمارهٔ ۵۱۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و تضاد میان احساساتش را بیان می‌کند. او از زلف و چهره خوش‌رنگ معشوق می‌گوید و ابروان او را نیز تزیینی برای زیبایی‌اش می‌داند. شاعر دلش را تنگ حس می‌کند، اما این تنگی در برابر دهان معشوق خوشایند است و نشان‌دهنده‌ی اشتیاق اوست؛ اما در عین حال، تنگی دل خود را ناخوش می‌سازد. این احساسات متناقض، عشق و longing شاعر را به تصویر می‌کشد.