شمارهٔ ۶۰۹ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
پیوسته ز تو با دل پر خون باشم
با چهرۀ زرد و اشک گلگون باشم
روزی که دوبار بینمت، حال اینست
آن روز که خود نبینمت چون باشم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از دل‌تنگی و درد جدایی سخن می‌گوید. او می‌گوید که همیشه دلش پر از غم است و به خاطر دوری محبوب، چهره‌اش زرد و اشک‌هایش بر صورتش مانند گل است. او به لحظه‌ای فکر می‌کند که دوبار محبوبش را می‌بیند و در آن حال غم‌انگیز خود را توصیف می‌کند و همچنین به احساس خود در روزی که نتواند او را ببیند اشاره می‌کند. این ابیات به عمق احساسات عاشقانه و درد دوری می‌پردازد.