شمارهٔ ۷۸۲ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل می‌خواهد که در شب‌هایی که با غم‌ و اندوه نشسته‌ است، سکوتی عمیق داشته باشد. او با ابراز احساساتش می‌گوید که دل باید مانند پیاله‌ای خاموش با دل پرخون بماند، چرا که ناله و زاری به هیچ کار نمی‌آید و باید در برابر دردها آرامش را حفظ کرد.