شمارهٔ ۴۹ کسایی
کسایی مروزی / ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دو گوش سخت کن و بیهده سخن مشنو
مباش رنجه که ایشان بسند گوش سرای
به خارپشت نگه کن که از درشتی موی
به پوست او نکند طمع پوستین پیرای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به اهمیت گوش دادن به سخنان بی‌فایده و حاشیه‌ای اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که بهتر است به جای توجه به حرف‌های غیرمفید، مانند خارپشت که به دلیل موهای زبرش کسی جرات نزدیک شدن به او را ندارد، خود را از گزند برخی سخنان حفظ کنیم. اشاره به خارپشت نماد محافظت و خودداری است.