غزل شمارهٔ ۱۸۱ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناکامی‌ها و عدم موفقیت در رساندن پیام و عشق به معشوقش سخن می‌گوید. او به زیبایی توصیف می‌کند که صبح فرارسیده، اما خبری از بوی معشوق و پیامش نیست. او از نامه‌ای که به کبوتر سپرده سخن می‌گوید که نتوانسته به معشوق برسد و همچنین از دل و جان خود که به باد سپرده، اما ندانسته که کدام یک به معشوق برسد. شاعر با بیان تلمیح‌هایی به احساسات و آرزوهایش، بیان می‌کند که عمرش در انتظار عشق گذشته و هیچ جیزی به‌دست نیاورده است. در پایان، او به نامساعد بودن طالع خود اشاره کرده و به نوعی به شکرگزاری از عشق می‌پردازد، هرچند که نتوانسته است به کام دلش برسد.