غزل شمارهٔ ۱۹۴ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به معشوقش می‌گوید که از او رحم و محبت نشان دهد و سخت‌گیری نکند. او به اشتباهات و سهل‌انگاری‌های خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که آن‌ها را نادیده بگیرد و بر محبتشان بیفزاید. شاعر به زیبایی و پاکی عشق خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که با یادآوری لحظات شیرین گذشته، به او عشق بورزد و خطاهایش را ببخشد. در نهایت، شاعر احساسات عمیق و وابستگی خود را به معشوق بیان می‌کند و از او می‌خواهد که از قهر و دوری پرهیز کند.