غزل شمارهٔ ۴۸ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به حال عاشقان و دل‌شکستگان اشاره می‌کند و از کسی می‌خواهد که با یک نگاهی دل آن‌ها را تسکین دهد. او از شدت درد عشقی می‌گوید که دارد و از جانانی که شکرین است، به عنوان تسکین یاد می‌کند. سپس شاعر به خود می‌گوید که اگر طلا در کار نیست، حداقل سخنانی شیرین بفرستد. همچنین به یاد معشوقش است و از او می‌خواهد که از جواهری خود مایه بگذارد و بر دلش سرازیر کند. شاعر در انتها به این نکته اشاره می‌کند که غم به سپاهش آمده و باید خود را به خدمت محبوب برساند.