شمارهٔ ۱۱۵ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به ماه و زیبایی‌های محبوبش بیان می‌کند. او می‌گوید اگر آن ماه مهربان شود، غم دلش تسکین می‌یابد و نام او که بر زبان می‌آید، تمام وجودش به زبان می‌آید. یاد چشم‌های محبوبش باعث می‌شود که مثل سنان بر تنش بگذارد. ابروهای او در دل شاعر نقش می‌بندد و قدش همچون کمان به او احساس تیرگی می‌دهد. همچنین، او به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند که حتی ماه نیز از شرم جمال او پنهان می‌شود. در نهایت، شاعر به ارتباط عمیق خود با غم‌های عاشقانه‌اش اشاره کرده و تأکید می‌کند که گفت‌وگو با محبوبش همچون شکر بر زبانش جاری می‌شود.