شمارهٔ ۱۱۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و تاثیری که نور و محبت محبوبش بر دل و جانش دارد، اشاره می‌کند. او از آتش اشک‌هایی که از شوق و عشق به محبوبش بر دلش می‌افتند، صحبت می‌کند و می‌گوید که حتی یک نگاه به محبوب قادر است آتش عشق را در دلش شعله‌ور کند. شاعر همچنین به تأثیر عشق در طبیعت و جهان اشاره کرده و توصیفاتی از زیبایی‌های طبیعی مانند درخشش یاقوت و بارش باران بهاری را به کار می‌برد. در نهایت، شاعر با احساس غم و فراق خود از محبوب، نشان می‌دهد که عشق چقدر عمیق و طاقت‌فرساست.