شمارهٔ ۱۷۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی‌های عشق و دل‌تنگی اشاره دارد و با زبان استعاری و نمادین به احساسات عمیق عاشقانه پرداخته است. شاعر از طرف معشوق خود می‌خواهد که از زخم‌هایی که بر دل او می‌زند دوری کند و به او آسیب نرساند. او به تصورات و خیالاتش اشاره می‌کند و از ساربان (راهنما) می‌خواهد که شتاب نکند و فشار بیشتری به او نیاورد. در عین حال، شاعر تأکید می‌کند که باید از زیبایی‌ها و لذت‌های عشق لذت برد و از مشکلات و دردها دوری جست. در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که نباید در مواجهه با روزگار سخت ناامید شد و باید با کمال‌گرایی و استقامت به دنبال برآورده شدن آرزوها بود.