شمارهٔ ۲۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از خواجو بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق، غم و جدایی است. شاعر می‌گوید که در چشمانش آبشار غم و اشک وجود دارد و این غم را به راحتی تحمل می‌کند زیرا عشق و محبوبش همیشه در心ش جای دارد. او به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه این زیبایی به شکل هلال است، اما خود او نیز نمودی از ضعف و ناراحتی است. شاعر همچنین تأکید می‌کند که جدایی از محبوبش خارج از اراده اوست و همواره آرزوی دیدن او را در دل دارد. او از اینکه دیگران به او نگاه کنند و او را فراموش کنند، ناراحت است و در نهایت، با توجه به ناامیدی از جدایی، به این نتیجه می‌رسد که دیگر هیچ وقت از عشق خود دست نخواهد کشید.