شمارهٔ ۲۷۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ درد و رنج عاشقانه و بی‌توجهی معشوق به احساسات عاشق است. شاعر از دلشکستگی و بی‌مهری معشوق گله می‌کند و به کنایه به او می‌گوید که با وجود این همه دلی که به خاطر او شکسته، او هیچ ارزشی برای احساسات آن‌ها قائل نیست. شاعر به سختی‌هایی که از جدایی می‌کشد اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که راهی که معشوق در پیش گرفته، نشان‌دهندهٔ عشق واقعی نیست. در نهایت، او به عمق اندوه خود از دوری معشوق اشاره می‌کند که مانند باران بهاری بر چهرهٔ او سرازیر می‌شود.