شمارهٔ ۲۹۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گویا شخص شاعر به فردی می‌گوید که اگر می‌خواهد بخشی از گروه و مکتب او باشد، باید خودش را فدای عشق و آرمان کند. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی درد و رنج دیگران را احساس کند و آمادهٔ کمک به آنان باشد، به زندگی جاودانه و مقام والایی دست خواهد یافت. شاعر توضیح می‌دهد که زندگی فردی که در کنار آنها باشد پر از نور و خوشی است و همچنین می‌افزاید که کسی که خود را از جمع آنها دور کند، بهتر است که برود. در نهایت، شاعر می‌گوید که کسانی که به فکر نیک و بد نیستند، نمی‌توانند درک کنند که دیگری می‌تواند نیکوکار باشد و از این رو، عجب دارد که کسی که بدنام است، می‌تواند در دل نیک‌اندیشی تصور شود.