شمارهٔ ۳۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به توصیف زیبایی‌های محبوبش می‌پردازد و می‌گوید که برای وصف لعل شیرین و رخسار دلربایش، باید از شکر و قمر استفاده کرد. او اشک‌هایش را به دریا تشبیه می‌کند و می‌گوید که هرچه درباره چشمش نوشته شود، باید در میخانه‌ای بماند. شاعر به کسی که درباره چهره زردش می‌نویسد، می‌گوید که اگر نقره بدون دلیل باشد، باید به طلا تبدیل شود. او همچنین به درد و رنج عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که خون بهای جانش باید بر لب یاقوت نوشته شود. از دشواری‌های عشق و فراق نیز سخن می‌راند و تاکید می‌کند که این داستان‌ها باید در مکان‌های مناسب ثبت شوند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که شرح دردها و عشقش باید به درستی بیان شود و به فکر نداشته باشد که در جایی دیگر نوشته شود.