شمارهٔ ۹۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق سوختگی و درد عاشق است. شاعر با تشبیه خود به شمع، حالتی از خفّت و رنج را توصیف می‌کند که مانند شمعی می‌سوزد و هر شب اشک می‌ریزد. او از دلبستگی‌اش به معشوق سخن می‌گوید و از غم و درد ناشی از جدایی و فراق رنج می‌کشد. در ادامه، شاعر به احساس تنهایی و دلتنگی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر شمع (چراغ دلش) هم خاموش شود، شب‌های غم ادامه خواهند داشت. او در انتها به این نکته می‌رسد که تنها کسی که از سوختن او خبر دارد، شمع است که خود نیز رنج می‌کشد. در کل، این شعر از عمق احساسات عاشقانه و درد فراق می‌گوید.