شمارهٔ ۱۰۳ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هر دم برود ز باده هوشِ دلِ من
خونآب شود قدح ز جوشِ دلِ من
در دیر مغان چون درد دل گویم باز
ناقوس بنالد از خروش دل من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حالتی از دلشکستگی و درد درونی است. شاعر می‌گوید که هر لحظه از باده (شراب) بی‌هوش می‌شود و دلش به شدت می‌جوشد. در یک میخانه، وقتی از درد دلش صحبت می‌کند، احساساتش آن‌قدر قوی است که ناقوس نیز از صدای دلش نالیده و به گوش می‌رسد. به طور کلی، این شعر احساس عمیق غم و رویارویی با دردی درونی را به تصویر می‌کشد.