شمارهٔ ۱۰۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به تجلی زیبایی و عشق می‌پردازد. گوینده از معشوق می‌خواهد که از خط سیاه بر چهره‌اش کم کند، اما معشوق با این پاسخ مواجه می‌شود که چون شب تیره است، نمی‌توان ماه را دید. گوینده هم در ادامه بیان می‌کند که اگر امکان داشت، از عاج دو چهره زیبا می‌ساخت، چون شاه تنها رخ سفید را می‌پسندد. این ابیات نشان‌دهنده ارتباط بین زیبایی، عشق و محدودیت‌های آن در دنیای واقعی است.