شمارهٔ ۱۱۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به خواجو می‌گوید که اگر روزی بخواهد از حال مستی خارج شود و به دنیای واقعی بازگردد، بهتر است که به این دنیای واقعی نگاه نکند. او از خواجو می‌خواهد که سبویی (ظرفی برای نگهداری مایع) را بیاورد و از خاک و گل آن را بسازد تا یادآور این باشد که مانند سبو، ما نیز از خاک هستیم و در نهایت به خاک برمی‌گردیم. این شعر معنای عمیقی در رابطه با وجود و پیوستگی انسان با طبیعت و مواد اولیه زندگی دارد.