شمارهٔ ۴۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حسرت و yearning (آرزو) اشاره دارد. شاعر توصیف می‌کند که چشمانش همیشه پر از حسرت و longing است و این حسرت مانند دریا کنار اوست. هر لحظه که به چهره ی معشوق نگاه می‌کند، تشنگی‌اش بیشتر می‌شود و نمک آب این تشنگی به آن اضافه می‌کند. به طور کلی، شعر حس عمیق دل‌تنگی و آرزو را به تصویر می‌کشد.