شمارهٔ ۱۳۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعری که به زیبایی و عشق اشاره دارد، شاعر به مجلس عشق و نشستن خردمندان اشاره می‌کند که در آن دل‌های مستان در حال نوشیدن از چشمه عشق هستند. او به خوبی‌های معشوق اشاره کرده و می‌گوید که انسان‌های نیکوکار به مسکینان آسیب نمی‌زنند. همچنین شاعر از زیبایی‌های معشوق می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ چیز جز خود او نمی‌تواند زیبایی را به نمایش بگذارد. در نهایت، شاعر به صدای دل‌نشین بلبل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر گل‌ها بی‌زبان باشند، با زیبایی‌شان سخن می‌گویند.