شمارهٔ ۱۵۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر رنجی است که انسان عاشق به خاطر عشق و جدایی تحمل می‌کند. شاعر می‌گوید دلش نمی‌تواند دو نوع سلطنت (دو عشق یا دو شخصیت) را تحمل کند و حتی اگر به او سختی‌هایی چون آزار و اذیت برسد، همچنان عشق خود را رها نخواهد کرد. او به سختی‌های جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که بار جدایی را نتواند تحمل کند، در واقع عشق را درک نکرده است. عشق و زیبایی به عنوان موهبت ذکر شده‌اند و شاعر توصیه می‌کند که عشق را با شجاعت بپذیریم، حتی اگر درد و رنجی در پی داشته باشد. در نهایت، به نرمی و زیبایی عشق اشاره می‌شود و به جای درمان درد عشق، آتش عشق و تحمل را پیشنهاد می‌کند.