شمارهٔ ۱۸۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های بهار و تأثیرات آن بر طبیعت و انسان‌ها می‌پردازد. گل و نهال، با آمدن خود لذت و شور و نشاط را به بوستان می‌آورند و مرغ و بلبل با آوازشان به این شادی می‌افزایند. نسیم صبح بوی خوش دوستی و عشق را به ارمغان می‌آورد و نفس باد صبح مانند مسیح جان تازه‌ای به خاک مرده می‌بخشد. همچنین، شاعر به وجود امید در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند دردی وجود دارد، اما با صبر می‌توان از ناامیدی عبور کرد و به زندگی نور امید بخشید.