شمارهٔ ۱۹۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و شکوه نوروز و بهار می‌پردازد. شاعر به توصیف جلوه‌های زیبای طبیعت در این فصل می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه خیمه‌ی نوروز بر صحرا زده شده و با رنگ‌ها و زیبایی‌های گل‌ها و گیاهان، فضا را آراسته است. بهار با کاردارانش زردی گل‌ها را به رنگ طلایی تبدیل کرده و باغ را با آب چشم ابرها و خنده‌های طبیعت زنده کرده است. همچنین، هنرمندان و پرندگان با هم هم‌نوا شده و در هوای جشن و سرور به شوق و نشاط می‌پردازند. کل این تصویرسازی‌ها نشان‌دهنده‌ی آغاز فصل جدیدی از زندگی و شادی در طبیعت است.