شمارهٔ ۲۲۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر وداعی است عاشقانه از یک معشوقه‌ی نازنین و سختگیر، که شاعر به او می‌گوید وداع کن. او با احساس اندوه و دل‌تنگی از جدایی صحبت می‌کند و می‌گوید که چون باد صبحگاهی از خاک معشوقه‌اش می‌رود. شاعر به تلخی در جدایی‌اش اشاره می‌کند و به یاد ناز و لطافت معشوقش می‌افتد. او می‌گوید که حیاتش تحت تأثیر این جدایی، شبیه به دریایی از اشک و اندوه شده است و در نهایت به یاد می‌آورد که همانند شاعر دیگر، خواجو، به خاطر عشقش همه چیز را فدای معشوقه‌اش کرده است. بنابراین، با حسرت و اندوه از معشوقه‌اش خداحافظی می‌کند.