شمارهٔ ۲۹۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌های عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر به مقایسه لب‌های شیرین معشوق با جان شیرین و زلف‌های او با نافه‌ای از چین می‌پردازد. او معشوق را همچون مرجان و مشک توصیف می‌کند و به عاقلان و دیوانگی عشق اشاره می‌کند. زیبایی معشوق بر عارض او به گونه‌ای است که فرد را به یاد گلستان و سرو سیمین می‌اندازد. شاعر محبت و عشق را فدای محبت معشوق کرده و به عمق احساسات عاشقانه و اندوه ناشی از دوری نیز اشاره می‌کند. او به زیبایی طبیعت و تأثيرات آن بر احساسات اشاره دارد و در نهایت به تلخی و شیرینی جان در عشق می‌پردازد.