شمارهٔ ۲۹۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و عاشقانه‌های عاشقانه می‌پردازد. شاعر معشوقی را توصیف می‌کند که لبانش همچون یاقوت و چهره‌اش همچون ماه است. او شب را به صبح و سرود پرندگان پیوند می‌زند و از شدت عشق و شوق به معشوق، لحظات را شبانه‌روز سپری می‌کند. شاعر به آتشین بودن عشق خود و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که در بیان احساساتش، نیازی به گفتن ندارد چرا که غم و شوق او خود به خوبی نمایان است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که اگر معشوق بخواهد، عشق و احساسات را می‌تواند به آسانی ابراز کند، چرا که زیبایی و عشق نیازی به زبان ندارد.