شمارهٔ ۳۲۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اشاره به عشق و دل‌تنگی پرداخته و احساسات شاعر را در مورد معشوقش بیان می‌کند. او از خود می‌پرسد که اگر معشوقش در نظرش بود، او چه حسی می‌داشت و اگر محبوب با او بود، چه حالتی می‌یافت. شاعر به خویشتن‌داری و صبر اشاره می‌کند و می‌گوید که در غیبت معشوق از خود بی‌خبر است. همچنین، او به زیبایی معشوق و آرزوی داشتن او اشاره می‌کند و در نهایت به این نکته می‌رسد که اگر خواسته‌هایش برآورده می‌شد، چه می‌شد. به طور کلی، شعر به دغدغه‌های عاطفی و آرزوهای شاعر مربوط می‌شود.