شمارهٔ ۳۳۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و زیباخصیصه‌های معشوق است. شاعر از یار خود با وصف‌هایی چون مهوش و عیاری یاد می‌کند و زیبایی‌های او را با گل و سرو مقایسه می‌کند. او به زلف و چشم معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که غم و شادی‌اش تنها به او وابسته است. شاعر به نوعی در دلمشغولی و فراق عشق خود سخن می‌گوید و از بی‌میلی معشوق در دل‌داری ابراز ناراحتی می‌کند. در نهایت، او به وجدانی که در عشق دارد، اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که به دلیل عشقش، حاضر است جان خود را فدای معشوق کند.