شمارهٔ ۷۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جاذبه معشوقه‌ای است که شاعر به توصیف او پرداخته است. او از آب و گل بودن ظاهر معشوق می‌گوید و به معنای عمیق‌تر وجود او اشاره می‌کند که جان و دل را تسخیر می‌کند. زلف و چهره معشوق، بی‌نهایت جذاب و دل‌ربا توصیف شده‌اند. شاعر احساسات خود را از دوری و عشق سخت توصیف می‌کند و به این نکته اشاره دارد که هر چقدر در وصف معشوق بگوید، باز هم ناکافی است. او به شدت درگیر حسرت و longing (حنین) است و در حالی که جسمش در این دنیا حبس شده، روحش در آرزوی وصل معشوق پرواز می‌کند. دوستانش از او می‌خواهند صبور باشد، اما شاعر می‌داند که صبوری برای او دشوار است.