شمارهٔ ۷۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوق است. شاعر توصیف می‌کند که معشوق به گونه‌ای است که با وجود ظاهری زیبا و دلربا، در رفتار و کلماتش نیز شیرینی و جذابیت دارد. او به تفاوت‌های نازک و ظریف در چهره و ویژگی‌های معشوق اشاره می‌کند، مثل لب‌های شیرین و طره‌ای که چون سایبان است. همچنین شاعر به تأثیر این زیبایی بر دل و جان عاشق اشاره می‌کند و او را مشغول و در خواب و بیداری توصیف می‌کند. در انتها، شاعر به رابطه بین خود و معشوق اشاره کرده و می‌گوید گرچه می‌تواند تلخ بگوید، اما در دل او شیرینی وجود دارد.