شمارهٔ ۹۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چشمان محبوبش اشاره می‌کند و با توصیفاتی شاعرانه از تاثیرگذاری او بر دیگران صحبت می‌کند. چهره‌اش به عنوان نمادی از حسن و زیبایی معرفی شده و به شب و ماه تشبیه می‌شود. همچنین، شاعر از رازآلودگی نگاه و تاثیرش بر دل‌های اطرافش می‌گوید. او احساس می‌کند که این زیبایی و جذابیت مانند فتنه‌ای است که در زمانه‌ای خاص خود را نشان می‌دهد. در نهایت، شاعر به طور ضمنی از عشق و جذبه‌ای که از محبوبش می‌گیرد، سخن می‌گوید.