شمارهٔ ۱۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به لذت‌بردن از زندگی و عشق است. شاعر از ساقی می‌خواهد شراب بیاورد و از مطرب می‌خواهد که نغمه‌ای خوش بسازد تا حال و هوای عاشقانه را ایجاد کند. او می‌گوید که در مستی عشق عیب‌های خود را نادیده بگیرید و از خداوند بترسید. عقل نیز به میکده‌نشینان افتخار می‌کند و از زیبایی‌هایشان می‌گوید. شاعر به معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید بدون او چشمش نمی‌تواند از گلاب تهی باشد. او به نوعی عشق را به زیبایی درختان و باغ‌ها تشبیه می‌کند و در نهایت از غم و تنهایی‌اش می‌گوید. لطافت و زیبایی عشقش را با عناصری چون باده و شکر و شب مقایسه می‌کند و از درک عمیق آن می‌گوید. در انتها، از یک غریب شکسته دل یاد می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به او توجه کنند.