شمارهٔ ۲۱۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق و تأثیر آن بر عشق و دل‌تنگی اشاره می‌کند. او از سنبل و لشکر حبش یاد می‌کند و از معشوق می‌خواهد که زلف‌هایش را بیش از این نچرخاند و ناز نکند، چرا که دل شب ممکن است بشکند. شاعر همچنین تأکید می‌کند که از حرم به باغ نیاید و طعنه بر عروس چمن نزند. او از سوز دل و آتش عشق خود سخن می‌گوید و به مطرب و ساقی نیز اشاره می‌کند که دیگر عقلش را آزار ندهند. در پایان، به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که در انجمن کسی سوزش دلش را ببیند.