شمارهٔ ۲۳۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق پرداخته است. شاعر ابتدا از شب و زیبایی‌های آن سخن می‌گوید و سپس به زیبایی‌های معشوقش اشاره می‌کند، مانند چهره‌اش که چون قمر در شب می‌درخشد و از دیگر نعمت‌ها و زیبایی‌ها مانند زلف، چشم و رنگ پوست او سخن می‌گوید. معشوق با جادوگری که در دل‌ها می‌کند و نگاهی که خواب را بر دل‌ها می‌نشاند، توصیف شده است. شاعر همچنین به تأثیرات این زیبایی‌ها بر دل و جان عاشق و دوری و شوق او اشاره می‌کند. در این شعر نغمه‌های سوزناک و اندوه نهفته است که از تمایل عاشق به وصال معشوق حکایت می‌کند. در پایان شعر، از زخم رباب و خستگی مطرب در پرده‌خانه یاد می‌شود که نشان‌دهنده‌ی حالتی از دلتنگی و داغی دل عاشق است.