شمارهٔ ۲۴۵ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، عاشقانه‌ای است که در آن شاعر از زیبایی و جذبه معشوق خود سخن می‌گوید. او معشوق را به زهره و مشتری تشبیه کرده و زیبایی‌اش را مانند لعل و گوهری ارزشمند توصیف می‌کند. شاعر به سحر و جادوگری معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او چنان قدرتی دارد که می‌تواند دل‌ها را تسخیر کند. او از حال و روز خود در عشق صحبت می‌کند و از زیبایی معشوق می‌گوید که حتی دل‌های شکسته را هم به جنبش درمی‌آورد. در نهایت، شاعر خواجو به وصف لعل و زیبایی معشوق پرداخته و شعرش را درخشان و گوهرآسا می‌داند.