شمارهٔ ۳۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی مفهوم عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر به زیبایی و خاصیت عشق اشاره می‌کند که مانند جوهر و گوهر ارزشمند است. او می‌گوید که حالا که در دنیای عشق زندگی می‌کند، حتی خاک میخانه نیز از خانهٔ خان بهتر است. شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی پر از شراب لعل را به او بدهد تا از حرارت دلش بکاهد. او به گذر زمان و از دست رفتن عمر با افسر می‌افتد و به یاد می‌آورد که هر کسی غم خاص خود را دارد. در نهایت، شاعر به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که سخن گفتن دربارهٔ یار در برابر دیگران بی‌فایده است، چون عشق مثل شعله‌ای است که می‌تواند آتش بزند.