شمارهٔ ۴۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، با زبانی شاعرانه، حال و هوای دل سوختگان از عشق و غم را به تصویر می‌کشد. مرغ سحری از داغ گلزار می‌سوزد و دل لاله به خاطر محبت شکست خورده می‌سوزد. شاعر به شمعی اشاره می‌کند که از عشق می‌سوزد و در شب تار به یاد لیلی، عشق خود را تجلیل می‌کند. او از رندانی می‌گوید که در خمار عشق، آهی می‌کشند و در آتش شوق می‌سوزند. شاعر به منکران عشق یادآوری می‌کند که هر کسی که غم دل سوختگان را نادیده بگیرد، خود را در آتش عشق می‌سوزاند. صبر را از دل سوخته نمی‌خواهد، چرا که دلش از این صبر پاره شده است. او به داروی درد دل و جستجوی مرهم اشاره می‌کند و از غم دل بیمار خود می‌سوزد. شاعر از زیبایی‌های ظاهری و عشق می‌گوید و حسرتی که بر جای مانده را بیان می‌کند. او در نهایت تأکید می‌کند که اگر از خود چیزی باقی مانده باشد، آن فقط یاد عشق و آتش آن است که مرده‌دل را می‌سوزاند.