شمارهٔ ۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس شاعر درباره‌ی شخصی است که او را نمی‌بیند، اما با وجود این، او را به شدت دوست دارد و از دلشوری و اشتیاقش می‌نویسد. او به نوعی با احساسات و یادآوری‌هایش، به آن شخص نزدیک می‌شود و در پی برقراری ارتباط است.