شمارهٔ ۱۲۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به قومی اشاره می‌کند که از حقیقت وجود بی‌خبرند و نتوانسته‌اند تمایزی بین عهد و عادت قائل شوند. او به طعنه می‌گوید که این قوم به ستایش مهستی، که کنایه‌ای از حالتی مادی و ظاهری است، پرداخته و در عوض شخصی را که شایسته ستایش است، مورد بی‌اعتنایی قرار می‌دهند. در واقع، شاعر به نقد رویکردهای نادرست و سطحی‌نگری این قوم می‌پردازد.