شمارهٔ ۲۳۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شاعر اشاره به فردی دارد که از درد و رنج بسیار رنج می‌برد. حال او مانند شمعی است که لحظه‌ به لحظه به پایان نزدیک می‌شود و در آخر درخواست می‌کند که یا رب کسی را بر بالین او نیاورند تا در این وضعیت دردناکش کسی را ناراحت نکند. به طور کلی، شعر حالتی از ناامیدی و دردی عمیق را بیان می‌کند.