شمارهٔ ۲۳۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت خاصی اشاره می‌کند که در چشمان و ابروان محبوبش وجود دارد. او احساس می‌کند که هر بار محبوبش با ابروانش، دل‌های خسته را می‌رباید و از طرفی از او می‌خواهد که اگر فرصتی داشته باشد، لحظه‌ای به یاد او بیفتد و نگاهی به تصویر او کند. در واقع، این اشعار نشان‌دهنده عشق و longing شاعر به معشوقش است.